Om ’e Noard neemt afscheid met concert en nieuwe cd

door Hessel Fluitman- Friesch Dagblad van maandag 29 september 2008

Het was mooi zo, vonden de leden van de band Om ’e Noard. Toen ze eenmaal hadden uitgesproken dat de veerkracht er uit was en ze het er over eens waren geworden om te stoppen, was de lucht opgeklaard en kon er weer lekker worden gespeeld. Het liep weer. Zodoende konden ze in goede harmonie naar het einde toe werken. Dat moest ook wel, want het laatste project van de band was niet alleen een afscheidsconcert op Stania State in Oentsjerk, maa1r er stond ook een volwaardige cd als afscheidscadeau op stapel. Het was gisteren een slotfeest in volle glorie. Alle belangrijke liedjes van de band passeerden nog eens de revue. Iedereen herinnert zich nog wel hoe slaggitarist, componist en tekstdichter van de groep, Wim Beckers, zijn o1nmogelijke liefde voor Sylvia Millecam in de hit Sylvia neerlegde. Hoe zij dat prachtig vond en zonder problemen meedeed met het maken van de videoclip bij die hit. Beckers bekende tijdens het concert dat hij toen wel een beetje spijt had van de regel dat hij graag verliefd met haar langs de grachten wilde wandelen. Voor de clip moest hij toen de consequentie nemen voor die tekst. Maar dat liep allemaal goed af. De gebeurtenissen rond dit nummer waren trouwens een aaneenschakeling van hoogtepunten voor de band en voor de componist tekstschrijver in het bijzonder. Tijdens het concert bleek wel dat ze er meer hadden: hoogtepunten. De hiphopopera De Brêge bijvoorbeeld. Tijdens het slotconcert werd een hele set besteed aan liedjes uit die opera.

Wim Beckers had die voor de band en enkele rappers geschreven. Ook heeft de band nog enkele keren meegedaan aan de finale van het jaarlijkse Friese songfestival Liet. Met Frou yn it ljocht werd Om ’e Noard in 2005 ‘slechts’ tweede. De sensatie van hardrock won het toen van muzikale kwaliteit. Het lied De loft gûlt foar dy was voor de band ook een intense gebeurtenis. Het thema van dat lied behandelde het beleven van de persoonlijke gevolgen van de oorlog. Dat kwam tijdens het afscheidsconcert opnieuw heel indrukwekkend over. Cadeautje Als grote klapper van dit concert had de band er voor gezorgd dat er voor iedereen een cd klaar lag, met de toepasselijke titel: Nova Zembla. Een cadeautje voor de fans en bekenden die bij dit concert aanwezig waren. Deze vierde cd van de band is te zien als de oogst van de laatste jaren. Vijf liedjes uit de hiphopopera, de liedjes waarmee Om ’e Noard meedeed aan enkele edities van Liet en een aantal nieuwe en oude liederen. Een muzikale en qua vormgeving mooi uitgevoerde en sterke herinnering aan deze groep. Na afloop van het reguliere concert ging de groep toch nog maar even door. Tijdens dit onofficiële gedeelte voelden de bandleden zich als het ware bevrijd en leek het alsof hun geluid intiemer werd. Een groep met een heel eigen plek in de Friese Popmuziek was daarna verleden tijd.

Nooit meer ‘Om ‘e Noard’ IN HET BEHOUDEN HUYS

Koos Schulte - Bolswarder Nieuwsblad

In 1596 vertrokken er onder leiding van Willem Barendsz.  twee schepen noordwaarts, dat van schipper Jan Cornelisz. Rijp en dat van schipper Jacob van Heemskerk. Doel was de noordelijke doorvaart naar Indië te ontdekken, anders gezegd de weg Om ’e Noard. De schepen raakten echter ingevroren in het poolijs en dankzij het drijfhout dat vanuit de grote rivieren van Noord-Siberië  was komen drijven, konden de muren van een houten huis worden gemaakt; planken uit een schip dienden als dak. In zijn journaal zou Gerrit de Veer dit omschrijven als ‘het behouden huys’.

Zondag 28 september jl. was er eveneens een ‘behouden huys’ en wel Stania State in Oentsjerk. Schipper Wim Beckers uit Witmarsum was hier gestrand met zijn bemanning, ‘Om ‘e  Noard’,  en musiceerde er daarom voor enkele honderden mede gestrande personen druk op los. Zo kwam er een eind aan een periode van twintig jaar musiceren als Om ‘e Noard, een periode waarin veel muzikale successen aaneengeregen zouden worden.

Nadat de legendarische folkgroep Irolt was gestopt, ging een deel van de musici voort onder de naam Om ‘e Noard, waarbij het folkgeluid weldra plaats maakte van een meer eigentijds popgeluid. De band werd met name in Fryslân een begrip en zou diverse Friestalige cd’s maken waaronder ‘De wei nei moarn’, ‘Maskerade’ en ‘Sûnder dei’. Eveneens werden er amusante clips vervaardigd zoals die met de ( later overleden) actrice Sylvia Millecam: ‘Sylvia’. Indrukwekkend was de clip die gemaakt werd voor  de 4 mei herdenking en waarin beelden gemonteerd waren van kamp Westerbork: ‘De loft gûlt foar dij’. Andere muzikale hoogtepunten waren een tweede plaats op het Friese Songfestival Liet en de opvoering van de hiphopopera De Brêge.

Deze en andere muzikale feiten werden aangehaald voor het laatste concert dat de band voor familie en intimi hield en waarbij de aanwezigen konden genieten van twintig jaar muzikale hoogtepunten. Menigeen moest even slikken bij het beluisteren van songs zoals ‘Sunder dij’, ‘It doarp’, ‘Antwerpen’,  ‘Groate lyfde’, ‘De Brêge’ en het lijflied ‘Om ‘e Noard’. Tegen het einde van hun optreden kregen de partners van de bandleden uit handen van hun geliefde de laatste cd, passend ‘Nova Zembla’ geheten.

Tot ieders verrassing gaven de bandleden vervolgens het nieuwe album aan de aanwezigen, een album dat op maar liefs vijf opnamelocaties gemaakt was. Oude bekenden en een splinternieuwe song, die Wim Beckers gemaakt had met Eize de Boer, ‘ZwarteHaan’, zijn op ‘Nova Zembla’ te beluisteren. Ook enige gastmusici komen we tegen: Bert Draaisma,  Beitske de Jong, Youvan Bergsma en de rappers uit De Brêge: Teon de Witte en Johnny Bekema. Het album kent een zeer fraaie layout van Feiko Beckers: een prachtige lijntekening van beide door het ijs omstuwde schepen; op het voorste liggen enige cd’s waarin kenners de drie eerder door Om ‘e Noard gemaakte cd’s herkennen. Een grappig anachronisme evenals de zeppelin die we op het binnenwerk boven het Noordpoolijs tegenkomen!

Na bloemen, tranen, en diverse toegiften klonken de laatste tonen uit de luidsprekers. Het muzikale zevental dat de laatste samenstelling van de band uitmaakte, Pytrick Bruinsma, Froukje de Jong, Saskia Zoet, Jan Ottevanger, Roelov Kuiper, Joop Jongbloed en vanzelfsprekend vlootcommandant Wim Beckers is daarmee in rustiger vaarwater gekomen. Ingewijden weten echter dat het muzikale bloed kruipt waar het niet gaan kan. In de toekomst zullen nieuwe muzikale uitdagingen zich aandienen. Beckers en de zijnen blijven niet in het Behouden huys zitten…

 ______________________________________________________________________________

Klik hier voor intervieuw in de Leeuwarder Courant

_________________________________________________________________________________________

Om ’e Noard kiest een andere route Friese folkrockband houdt het na twintig jaar voor gezien

Paul van Berlo - Friesch Dagblad van 24-9-2008

‘It hat moai west!' Op de website van de Friestalige folkrockgroep Om ’e Noard kondigt de band met die woorden zijn afscheid aan. Na twintig jaar is het genoeg geweest. Met een afscheids-cd en een besloten afscheidsoptreden komende zondag in Stania State te Oentsjerk hangt de band de instrumenten in de spreekwoordelijke wilgen. Bassist en bandlid van het eerste uur Jan Ottevanger en zanger en gitarist Wim Beckers blikken terug en vertellen over twintig jaar Friese folkrock.

De naam Om ’e Noard verwijst naar de gedachte dat de kortste en veiligste zeeroute naar het Verre Oosten, langs de Noordpool liep. De laatste poging in 1596 leidde tot de beroemde, overwintering op Nova Zembla, niet geheel toevallig ook de titel van de afscheids-cd die deze maand verschijnt. Bassist Jan Ottevanger legt uit hoe de bandnaam tot stand kwam: ,,Ik speelde samen met gitarist Hans Kerkhoven en Nanne Kalma in de legendarische Friese folkband Irolt. Dat was de eerste band die in het Fries zong en behoorlijk succes kende tussen 1975 en 1987.’’ Tot Kalma vond dat het anders moest. ,,Hij wilde een andere richting op, ‘om ’e noard’ zogezegd.’’

Zanger en componist Kalma zou al snel verder gaan met andere projecten, maar Ottevanger ging verder met de band, nu onder de naam Om ’e Noard. Zo heeft Om 'e Noard dus een basis in de Friese muziekgeschiedenis, want Ottevanger zat eerder al, opnieuw met Kalma en Kerkhoven, in de band Pugh's Place dat in de jaren zeventig een door Boudewijn de Groot geproduceerde single en album uitbracht, en uiteindelijk aan zijn eigen succes ten onder ging. Pugh's Place was overigens weer de opvolger van het coverbandje The Example waarin Ottevanger op vijftienjarige leeftijd begon te spelen.

Nanne Kalma blijkt ook belangrijk voor zanger en gitarist Wim Beckers. Hij begon zijn muzikale carrière in de zogenaamde top 40-bandjes en deed in 1981 mee aan het Friestalig festival Frentsjip in Franeker, waar hij zijn debuut maakte als Friestalige folkzanger. Hij liet een zelf opgenomen cassettebandje met enkele van zijn Friestalige nummers aan Kalma horen. Die reageerde opgetogen, onder meer met de woorden ‘foaral troch gean'. Deze woorden waren voor Beckers reden om zich te richten op Friese folk en het commerciële circuit vaarwel te zeggen. Becker looft Kalma's eeuwige positivisme, want bij het opruimen vond hij onlangs het betreffende cassettebandje. ,,Net om oan te hearren’’, zo oordeelt hij nu zelf.

Zo belandt Beckers bij Om 'e Noard, dat op dat moment nog geen drummer had, maar wel een accordeonist. En hoewel de groep eigenlijk folk speelt, eindigen de oefensessies van de groep steevast in het spelen van rockklassiekers van bijvoorbeeld Yes. Zo ontwikkelt de muziek van Om 'e Noard zich geleidelijk van folk naar folkrock. Beckers is de centrale man in de band. Hij schrijft de liedjes, waarna de band ze van arrangementen voorziet. Naast Ottevanger op bas bestaat de band uit drummer Joop Jongbloed, sologitarist Roelov Kuipers, pianiste Saskia Zoet en de zangeressen Pytrick Bruinsma en Froukje de Jong.

Screentest: In de twintig jaar dat Om ’e Noard bestaat, brengt de band drie cd’s uit. Het debuutalbum De wei nei moarn verschijnt in 1997 met daarop onder meer het nummer Sylvia waarop Beckers zijn liefde voor actrice en presentatrice Sylvia Millecam bezingt. Twee jaar later verschijnt het tweede album Maskerade, met daarop onder andere het nummer De Simmer fan 2000. In 2002 verschijnt dan nog de maxi-single Sûnder dy. Het nummer De loft gûlt foar dy is hiervan het meest opvallende, mede doordat het over de Tweede Wereldoorlog gaat.

Van dit nummer wordt een videoclip opgenomen, waarbij gebruik wordt gemaakt van originele filmbeelden van Duitse concentratiekampen. Bij het bezoek hiervoor aan het Nederlands Filmarchief op het Mediapark in Hilversum raken Beckers en drummer Jongbloed per ongeluk verzeild in de studio waar op dat moment een screentest voor een bekende soapserie aan de gang was. Allervriendelijkst werden zij daar ontvangen en van een kopje koffie voorzien door een jufvrouw die in de veronderstelling verkeerde dat beide heren voor de screentest kwamen. Een hilarische anekdote, die nog regelmatig ter sprake komt bij de bandleden.

Sylvia Millecam: Waar Om ’e Noard na twintig jaar met het meeste plezier en voldoening op terugkijkt, is de bereidheid van mensen - soms zelfs totaal onbekenden - om de band te helpen. Zoals de mensen van het NCRV-programma Kerkepad die de bandleden de mogelijkheid gaven om twee keer, voor niks, een videoclip op te nemen. En natuurlijk Sylvia Millecam. Want dankzij haar verschijnt er van het nummer Sylvia een videoclip met in de hoofdrol niemand minder dan zijzelf.

Beckers vertelt dat hij altijd erg gecharmeerd was van deze actrice met haar rode krullen. ,,Sa bot dat ik in ferske oer har skreaun hie.’’ Toen hij dit tijdens opnames van de band voor NCRV's Kerkepad tegen een van de aanwezige tv-mensen vertelde, zei die 'dat moet je gewoon naar haar opsturen!' Beckers trok de stoute schoenen aan, wist via via achter haar adres te komen en stuurde haar het cassettebandje met zijn liedje over haar. Ook op zijn werk op het gemeenthuis van Wûnseradiel had hij verteld van zijn actie. Op een gegeven moment werd hij onder werktijd gebeld en zei een stem aan de andere kant van de lijn 'met Syliva Millecam'; Beckers was ervan overtuigd dat een van zijn collega's hem voor de gek probeerde te houden. En toen bleek dat het de échte Sylvia was, kon Beckers door de zenuwen haast geen woord meer uitbrengen! Millecam bleek erg gecharmeerd van het liedje. Niet veel later kreeg de band - opnieuw via de mensen van Kerkepad - de mogelijkheid een videoclip op te nemen. En ja, het liedje Sylvia zou dan toch het leukst zijn. Beckers schreef een brief aan Millecam, om haar te vragen of ze haar medewerking wilde verlenen aan de videoclip. Weer werd Beckers gebeld door een enthousiaste Millecam die graag - en zonder medeweten van haar manager - geheel belangeloos wilde meewerken. De opnames waren moeilijk voor Beckers, zenuwachtig als hij was om met Millecam te moeten 'acteren' voor zijn eigen videoclip. Maar de vriendschap, of liefde, met Millecam bleef, want ze was ook bereid om het eerste exemplaar van het tweede album van Om ’e Noard in ontvangst te nemen.

Onhandige band: Ondanks deze mooie ervaringen houdt Om ’e Noard het nu na twintig jaar voor gezien. ,,Een van de redenen is dat we een onhandige band zijn’’, zegt Ottevanger. ,,Een van de zangeressen woont in het Groningse Zuidlaarderveen, Beckers woont in Witmarsum, ikzelf in Sneek en we oefenen in Noord-Burgum.’’ Dan valt het niet mee om iedere week te repeteren, is zijn ervaring. ,,We doen het nu eens per twee weken, maar dat vind ik eigenlijk te weinig. Het is mooi geweest, we zijn er klaar mee.’’

Wat ook meespeelt is dat de band niet vaak genoeg meer werd gevraagd voor optredens. ,,Vroeger werd je gevraagd, nu moet je er zelf achteraan. Dat hebben we te weinig gedaan’’, zegt Ottevanger. Dat vindt Beckers een tip voor startende bandjes. ,,Wij hebben vaak alles zelf geregeld, maar ik vind dat je muzikanten muziek moet laten maken en dat iemand anders de andere zaken regelt. Dat levert vaak meer op.’’ De laatste jaren trad Om 'e Noard al niet zo vaak meer op. Gemiddeld eens per maand. Bij festivalachtige dingen of op bijeenkomsten van politieke partijen. En natuurlijk op Tsjoch, het jaarlijkse Friese folkfestival in De Lawei in Drachten. ,,Maar we hebben te weinig aan pr gedaan’’, zegt Ottevanger, die zelf muziekredacteur is bij Omrop Fryslân. ,,Bij de Omrop worden we bijna nooit aangevraagd.’’ Ottevanger zou het heel mooi vinden als Om ’e Noard juist op zo’n manier herinnerd wordt. Zoals Wiegels Wjukkelmasine. ,,Die band bestaat al lang niet meer, maar het nummer Yn’e rein staat steevast hoog genoteerd in de Friese top-100.’’ Ook Om 'e Noard staat wel in deze top-100 (met het nummer Sûnder dy op de 66e plek), maar Ottevanger vraagt zich af hoe lang dat nog het geval is.

Gelredome: ,,Dat heb ik nou wel gemist’’, verzucht Ottevanger als het gaat om de hoogtepunten van de band. ,,Spelen in een uitverkocht Gelredome.’’ ,,Het Abe Lenstrastadion was ook goed geweest’’, vult Beckers hem lachend aan. Zelf luisteren beide heren naar vele soorten muziek, al hebben ze maar weinig op met moderne dancemuziek. Beckers luistert graag naar Coldplay, maar Pink Floyd blijft toch vooral zijn grote liefde. Ottevanger is gecharmeerd van Nickelback, maar bij hem is het vooral de Britse rockband Yes die zijn grote voorbeeld is.

Verbazingwekkend genoeg onderhouden de bandleden van Om ’e Noard na twintig jaar samenwerken, geen vriendschaprelaties met elkaar. ,,Als er iemand jarig is, dan gaan we daar niet met de hele band op visite. Dat hebben we nog nooit gedaan. Alleen de twee zangeressen Pytrick en Froukje zijn echte vriendinnen, maar dat waren ze al voor ze bij de band kwamen.’’ Zowel Beckers als Ottevanger willen actief blijven in de muziek, al hebben ze daarvoor nog geen concrete plannen. Beckers heeft zojuist een cursus geluidstechniek gevolgd en ziet wel wat er op zijn pad komt. Ottevanger wil beslist weer in een bandje gaan spelen. ,,Misschien wel weer met Hans Kerkhoven’’, zegt hij. De band Kalis, de folkrockband waar Kerkhoven nu in speelt, stopt er namelijk ook mee. ,,Dan kan Nanne Kalma er ook wel weer bij.. .. We worden volgens jaar alle drie zestig dus wie weet!’’

Nova Zembla: Maar eerst is er nog het afscheid. Komende zondag vindt het laatste optreden plaats op Staniastate in Oentsjerk. Het concert is voor genodigden en heeft een besloten karakter. Tijdens dit allerlaatste concert wordt het allereerste exemplaar van de vierde en allerlaatste cd uitgereikt: Nova Zembla. Het schijfje bevat zestien nummers, grotendeels oude liedjes. ,,Oude nummers die we opnieuw gespeeld hebben’’, zegt Ottevanger lachend. De cd telt ook twee nieuwe nummers, maar is verder vooral een terugblik op twintig jaar Om ’e Noard. Zo bevat het album liedjes waarmee de band aan verschillende edities van het Friese songfestival Liet heeft deelgenomen. In 2005 werd de band tweede op dit festival. Ook treffen we een live versie aan van het nummer Gewoane dei, waarmee zangeressen Pytrick Bruinsma en Froukje de Jong van Om 'e Noard deelnamen aan Liet. Ook nummers uit de 'hiphopopera' De Brêge zijn opgenomen op het schijfje. Voor dit laatste project, uit 2006, werkte de band samen met rappers (onder wie de zoon van Beckers). In deze theatervoorstelling werden symbolische bruggen geslagen tussen folk en hiphop, jong en oud. Nova Zembla vormt het slotakkoord van de band. Want hierna is het gebeurd met Om ’e Noard. Maar natuurlijk niet met de bandleden. Met zoveel ervaring en zoveel liefde voor muziek komen we Beckers en Ottevanger - maar ook de andere muzikanten - binnenkort vast weel weer ergens tegen. Op een andere route, want Om'e Noard gaan ze niet meer.

_________________________________________________________________________________________

Bolswarder Courant 24/10/2007 - Koos Schulte

Boog-concert in de doopsgezinde kerk te Bolsward op zondag 21 oktober

Op avontuur met  ‘OM ‘e NOARD’

BOLSWARD. Rond 1590 meende dominee Plancius dat er een gemakkelijkere route naar Indië  was dan langs de zuidpunt van Afrika, namelijk om het noorden van Europa en Azië heen. Hij kreeg bijval van de Staten van Holland en Zeeland , die in 1596 een bedrag van 25.000 gulden uitloofden aan de vinder van de noordelijke doorvaart naar Indië.

Onder leiding van Willem Barendsz. vertrokken er twee scheepjes met als gezagvoerders Jacob van Heemskerck en Jan Cornelisz. Rijp. De reis zou legendarisch worden: de schepen belandden in het ijs en er werd overwinterd in het Behouden Huis op Nova Zembla. Anderhalf jaar later keerde een klein aantal bemanningsleden terug op de ree van Amsterdam. De tocht om de Noord was mislukt. Pas in 1878-1879 zou de zeeweg door het noordoosten bevaren worden door de Zweed Nordenskiöld. Na zijn terugkeer vroeg hij in Nederland om de uitgeloofde 25.000 gulden van ongeveer driehonderd jaar geleden. Het bedrag werd hem niet uitbetaald…

Het voorliggend stuk geschiedenis zou Witmarsumer Wim Beckers ertoe bewegen zijn band ‘Om ‘e Noard’  te noemen. De band zou aanzienlijk meer succes kennen dan de gebeurtenis uit de winter van 1596-1597.  De Boog zag kans het muzikale zevental  te strikken voor een diverterend koffieconcert in het altijd akoestisch goed klinkende doopsgezinde kerkje aan het Skilwyk. Onder herfstachtige omstandigheden hadden 60 belangstellenden de tocht hiernaartoe afgelegd, waar een sprankelend concert hen wachtte.

Onversterkt, unplugged, wisten de zeven ervaren musici het publiek in hun greep te krijgen. De zangeressen Pytrick Bruinsma en Froukje de Jong soleerden zowel solo als in duo-vorm in repertoire dat voornamelijk bestond uit werk van de eerste drie cd’s van de band, geschreven door voorman Wim Beckers. Laatstgenoemde zou ook zelf een aanzienlijk deel van de zang voor zijn rekening nemen. Zo kon de zaal genieten van onder anderen: ‘Stoarm yn ‘e nacht’, ‘Don Quichot’, ‘Antwerpen’, ‘Alde freon’,  ‘Boisson de mer’,  ‘Myn groate liefde’ en het door Beckers in het “Liwwarders” gezongen ‘Dry skeve glaskes’.  Ook  een aantal aan de hiphopopera ‘De Brêge’ onttrokken liedjes waaronder ‘Fryslân is fan my’ en ‘It doarp’ konden op veel bijval rekenen van het publiek.  Meest indringend was ‘De loft’, het chanson waarin de deportaties vanuit Westerbork in de Tweede Wereldoorlog bezongen werden.

Nadat alle voortreffelijke musici een bloemetje aangeboden kregen namens de Boog  werd de zaal verrast met een toegift van, hoe kan het anders, het lijflied: ‘Om ‘e Noard’, de tragische gebeurtenis op vrolijke wijze getoonzet door Wim Beckers en de zijnen.

Na een warm applaus konden de belangstellenden hun weg huiswaarts  vervolgen. Hun tocht was wél geslaagd!

___________________________________________________________________________________

Leeuwarder Courant 30/1/2006 - Fedde Dijkstra

Muzyk is de brêge yn hiphoppopera

FRJENTSJER - Mei it programma ‘De brêge’ wol de Fryske band Om ’e Noard yn gearwurking mei jongere artysten de kleau tusken popmuzyk en hiphop oerstekke. No kinne je der oer stride oft dêr wier sa’n grut gat tusken sit. Mar set de âlde rockers fan Om ’e Noard njonken bygelyks sjongeres Esther Kluft en de rappers Teon de Witte en Johnny Bekema en it ferskil is dúdlik. Je sjogge twa generaasjes, elk mei in eigen styl yn moade, hâlding en muzikale foarkar. Dy twa generaasjes ha mei inoar dizze produksje ta stân brocht en sa besjoen is de brêgebouwerij slagge. Harren gearwurking neame se in hiphoppopera, mei in dûbelde p.

De muzyk is it wichtichste yn dit programma, en dy is by dizze ploech yn goede hannen. Dat se om ende by santjin nûmers oan in oar ferbine mei in ferhaaltsje, oertsjûget wat minder, mar hawar.

Dat ferhaaltsje giet oer in famke, dat mear bining fielt mei har flotte hiphop-freonen as mei har Fryskpratende mem. Dat heart fansels ek sa. Wat moat sa’n puberfamke no mei in mem dy’t ûnder projektearde pompeblêden sjongt: ‘Ik hear by Fryslân en Fryslân heart by my’.

Dat it ferhaaltsje mei alle geweld dizze generaasjekleau oerbrêgje wol, toe mar. De teatrale ferpakking is beheind. Ja, der stiet echt in brêge, in heechhout, en de spilers hâlde inoar yn it foarby gean wolris oan, sjogge inoar lilk en ûnbegripend oan of eagje wakker prakkesearjend, mar fierder is de ynteraksje minimaal. Ek de bylden dy’t frij willekeurich by guon nûmers projekteard wurde, meitsje it ferbân net folle sterker.

In grut beswier is dat net, want nochris, de muzyk stiet as in hûs. Fan it sterke, fan The Who liende begjinakkoard oant en mei it slotnûmer ‘De brêge’, wêryn’t de beide generaasjes én rap en rock yn suver oandwaanlike harmony ferienige wurde. Hjir en dêr mingt Esther Kluft der mei har Ingelske songs ek noch in fleachje r&b trochhinne. Der wurdt poerbêst songen. De raps yn Hollânsk en Frysk binne net altyd like fersteanber, mar meastal komt it boadskip úteinlik wol oer. Sa freegje de jongelu oan de âldere generaasje wat se eins binne mei wat se berikt hawwe: ‘Gelukkig of tevreden’. En se roppe de âlderein op yn beweging te bliuwen. ‘De essentie van het leven: sta niet stil’. Sels jouwe se út en troch letterlik it foarbyld mei in stikje breakdance, mar aldergeloks weaget Om ’e Noard him dêr net oan. De jongerein begripe wolle is moai, mar neidwaan hoecht no ek wer net. Wat dat opsmyt, is te sjen yn in komysk filmke wêryn’t de âlde rockers in kursuske hiphoprituelen krije. Nee, lit de muzyk de brêge mar wêze tusken de generaasjes. Dat dy taal minsken by inoar bringe kin, litte de makkers fan ‘De brêge’ oertsjûgjend sjen.

Felle rock wint het van kwaliteit, intimiteit en creativiteit

Hessel Fluitman / Friesch Dagblad

Maar muzikaal? Het is bij Liet altijd een uiterst gevarieerde verzameling van stijlen en maniertjes. Het blijft niet bij appels en peren, er komen ook pruimen en noten bij, en niet raar opkijken als er een ananas bijzit. Of: het is steeds weer moeilijk kiezen tussen rock, folk of blues, humor of bekentenissen, tussen bekende en onbekende solisten en groepen. Het is altijd weer verbazend hoeveel mensen er op hun manier met muziek bezig zijn.

Vermakelijk was dat de jury de gebeurtenis van Xigatze en het lied van Omé Noard ex aequo op één zetten en vervolgens de brekelijke Jochem en Renske, met de bluesy Uilke en Ubrabaya en het heftige Van Wieren samen op de derde plek uit lieten komen. Heel verbazingwekkend was dat op het moment dat de stemmen van de kijkers werden bijgevoegd, de ranglijst totaal op zijn kop werd gezet. Zo werd de Live Clip van Xigatze door de tv-kijkers weggestemd. Je zou toch zeggen, dat die performance het juist voor de tv goed zou doen. Maar nee. In de zaal werkte hun creativiteit beter als op de buis. Kortom de prijzenslag is verrassend gewonnen door Van Wieren; Een sterke tweede is Om é Noard;

Tsjoch  2005: ronddwalen tussen folk en pop

Voor de 28ste keer werd zaterdag in De Lawei in Drachten het muziekfestival Tsjoch gehouden. Dit jaar met een grote inbreng van niet-Friese groepen.

Voor popmuziek moet je trouwens in de zaal van de aanpalende muziekschool zijn. Daar is het popgeweld ‘gestald’. Vaste gast is Om ‘e Noard. Ze zijn druk bezig om een synthese te bewerkstelligen tussen pop en hiphop. De band is dan wel een mooi flexibele rhytmebox geworden. Ze doen dat binnen het thema over de generatiekloof. In januari komen ze met het volledige programma naar buiten.

Friesch Dagblad -Hessel Fluitman

Brêgebouwers festival, zaterdag 26 februari, Theater Romein Leeuwarden

De Friestalige popgroep Om ‘e Noard is druk bezig met de voorbereidingen voor de ‘Hiphoppopera’ De Brêge, die in november in première moet gaan. Om alvast aandacht te besteden aan dit spektakel, organiseerde de band afgelopen zaterdag een festival in Theater Romein. Hier trad een aantal deelnemers aan de Brêge op en werd een voorproefje getoond bestaande uit zeven nummers. Verder was er een aantal gastoptredens.
Bij binnenkomst kwamen de hiphopklanken van dj’s Sido en Johnny je al tegemoet. Voor de meeste bezoekers, die toch vooral voor Om ‘e Noard gekomen waren, een niet alledaagse gebeurtenis. Deze dj’s zouden de verdere avond de pauzes van muzikale ondersteuning voorzien en de avond afsluiten nadat de laatste klanken live vanaf het podium hadden geklonken. Dat deden ze met klassiekers van onder andere Nas, Common, PMD en Boogie Down Productions.
Vanwege technische redenen was het tijdschema omgegooid en Sattva moest daarom de avond openen. De presentator, een ‘brêgebouwer’ compleet met bouwhelm, waarschuwde het publiek voor het afwijkende muzikale karakter van deze band. Het bleek een soort new-age ambient te zijn, gespeeld op mij onbekende percussie-instrumenten begeleid door toetsen, met daaroverheen vervormde zangpartijen. Tijdens het laatste nummer werd Sattva ondersteund door Joop Jongbloed, drummer van Om ‘e Noard. Zo sloeg men de eerste brug van de avond.
Na een paar hiphopplaten was het tijd voor Om ‘e Noard om voor de eerste keer het stokje over te nemen. Gedegen als altijd, zetten de drie vrouwen en vier mannen een goede show neer, die het publiek al wat losser wist te maken. Elk nummer bevat een bepaald thema, zoals verliefd zijn, het ontmoeten van een oude schoolkameraad of de moderne techniek (‘Wy mele en wy fakse’) en werd kort ingeleid door zangeres Pytrick Bruinsma.
Daarna kwam Teon op het podium. Echte hiphop, ondersteund door de oldschool beats van Boudewijn Beckers, de zoon van frontman Wim van Om ‘e Noard, die tevens verantwoordelijk was voor het geluid, via zijn opleiding Pop en Media aan het Friesland College. Teon en zijn maatje rapten aardig, maar leken nog niet zoveel optreedervaring te hebben gezien hun wat schuchtere uitstraling.
Zangeres Esther Kluft vertolkte haar liedjes samen met Om ‘e Noard. Een goede ‘presence’, een prettige stem en prima songs, ondersteund door de bij tijd en wijle stevig rockende band zorgden voor een verrassend optreden. Wat wel opviel is het verschil in leeftijd tussen Esther en haar eigen achtergrondzangeres en de rest van de band, in dat opzicht was er weer een brug tussen jong en oud.
The Crazy Brains brachten vervolgens een ingetogen combinatie van Friestalig dichtwerk en akoestische luisterliedjes ten gehore. Omdat het publiek al wat losser geworden was en wat minder tot luisteren bereid was, kwam dit optreden niet helemaal uit de verf.
Poets Towards The Sun mocht als voorlaatste het podium onveilig maken. De show was vergelijkbaar met die van Teon, ook met ongeveer dezelfde bezetting.
Als afsluiting van de avond kwam dan eindelijk ‘De Brêge’ aan bod. De vocalen kwamen om beurten voor rekening van Esther Kluft (in maar liefst vier nummers), de rappers en de zangeressen van de band, Om ‘e Noard voorzag telkens de verschillende vocalisten van muzikale ondersteuning. Het ging hier om de kale uitvoering, dat wil zeggen alleen zeven nummers, geen speciale belichting, uitgebreid verhaal of toneelspel. Daardoor ontstond nog geen heel duidelijk beeld van de voorstelling, maar uit de nummers viel al wel op te maken dat het generatieconflict een belangrijk thema is van ‘De Brêge’. Daarnaast speelt taal een belangrijke rol, met teksten afwisselend in het Engels, Fries en Nederlands.
Om ‘e Noard toonde haar eigen gezicht, speelde met verve de rol van popband bij het begeleiden van Esther Kluft en toonde zich van haar funky kant tijdens de rapnummers. Er werd zeker een brug geslagen tussen jong en oud, maar die tussen pop en hiphop kwam toch wat minder uit de verf. Om dat te bereiken zal er in de voorstelling ook ruimte voor beats moeten komen. Het finalenummer werd alvast twee keer ten gehore gebracht, en dat heeft zeker hitpotentie.
‘De Brêge’ lijkt al met al een aantrekkelijke voorstelling te worden voor fans van Om ‘e Noard en liefhebbers van toegankelijke popmuziek, maar of hiphopfans zich aangesproken voelen, zullen we nog moeten afwachten.

Tekst: Jan Jelle Koerts (Friesland Pop)

'Sunder dy' diverse recensies:

De derde lange verwachte cd van Om'e Noard is uit! Ook nu is het weer Wim Beckers die het reportoire heeft geschreven, waarbij de band heeft zorggedragen voor het uiteindelijke resultaat. Tot juni 2003 gaat Om'e Noard een promotietour door Friesland maken waarbij 'Sûnder dy' ongetwijfeld als publiekstrekker moet fungeren. Bovendien werd de band genomineerd door de provincie Fryslân voor de Bernlef prijs, redenen genoeg om het muzikale zestal eens aan het werk te zien.

Degenen die denken aan een 'ouderwets langdurig' album in handen te hebben zullen enigszins teleurgesteld zijn met 'Sûnder dy' Het betreft hier een cd waarop vier tracks staan die in de tijd van de grammofoonplaat (ep) genoemd zou zijn, extended play. Voor iets meer geld kwam je dan in het bezit van niet twee maar vier songs en dat voor weinig meer, waarbij het hoesje dan veelal een erg mooie afwerking kende. Ook hier is de hoes van Feiko Beckers er één die gezien mag worden.. Echter, niet het vele is goed, maar het goede is veel moeten de musici gedacht hebben en een echte langspeler ligt zeker in het verschiet. de vier songs volgen de lijn die op 'Maskerade' ingezet werd. Enerzijds ingetogen, dan weer bruisend van energie. Van het viertal spreken mij  de nummer 'De loft gûlt foar dy' en 'De lêste jûn' het meest aan: verstilde emotie in een eigentijdse setting. Vakwerk! (Bolswarder Nieuwsblad 2002 (Koos Schulte))

Na de Kast en Twarres hebben we hier de friese band Om'e Noard. Mooie liedjes eveneens geschreven in de friese taal. Toen ik de teksten probeerde te lezen, kwam ik er achter dat ik het meeste wel kon begrijpen. Niet slecht voor een zeeuw, toch? Schitterend vind ik het liedje 'De loft gûlt foar dy' wat gaat over een oude vrouw die de duitse concentratiekampen overleefd heeft. Ze zit op een bankje en denkt terug aan die tijd en hoewel het gebeuren zo'n halve eeuw geleden plaatsvond, zal voor haar de oorlog nooit over gaan. Deze band zou in het theater het beste tot zijn recht komen. Lekker zitten en luisteren. prima cd! (Dutch Demos maart 2003

De Friese band Om’e Noard kwam onlangs uit met hun laatste studio-opname ‘Sûnder dy’. De plaat bestaat uit een verzameling van vier nummers, waarin veel variatie zit. ‘Sûnder dy’ is het derde album dat de band in zijn bestaan heeft uitgebracht. Het eerste nummer is de titelsong ‘Sûnder dy’ en beschrijft het gevoel wat je hebt als je geliefde jou heeft verlaten. Het is een degelijke popsong met een pakkend refrein. Ook het nummer ‘Kontakt’ heeft iets weg van een popnummer, maar met een jazzachtige ondertoon die tot uiting komt in het pianospel van Saskia Zoet. Het lied gaat over de vluchtige contacten die er tegenwoordig tussen de mensen bestaan. De meeste gesprekken of schriftelijke contacten “gean troch triedden of fleane troch de loft”.Het derde nummer is een ingetogen lied over de oorlog. Een oude vrouw die elke dag op een bankje zit in het park denkt terug aan de verschrikkelijke oorlogstijd van 50 jaar geleden. Het nummer mondt uit in een climax waar de conclusie is dat de oorlog wel gewonnen is, maar voor de oude vrouw nooit voorbij zal gaan. In ‘De lêste jûn’ wordt een verhaal verteld over een jongen en een meisje die aan het eind van een vakantie afscheid moeten nemen van elkaar.

De zang van Pytrick Bruinsma maakt het album zeer de moeite waard, zij heeft een capabele stem. De productie is door Om’e Noard zelf gedaan in samenwerking met Joop van der Linden en is zeer goed. Alle instrumenten en de zang komen tot hun recht, ook de meerstemmig gezongen stukken zijn goed verzorgd. Het gitaarspel van sologitarist Hans Kerkhoven mag er zijn. Hij weet gevarieerd te spelen in de verschillende nummers met hetzelfde gitaargeluid. Deze sologitaar is dan ook steeds weer terugkomend instrument in de vier nummers die maken dat zij niet geheel los van elkaar komen te staan.

De vier nummers hebben allen een eigen uitstraling. De Friese teksten zijn dichterlijk, maar ook recht door zee. De teksten hebben geen rode draad; hierdoor krijg je het gevoel dat de cd qua tekst een samenraapsel van liedjes is. Het gehele album bestaat uit frisse muziek die echter geen vernieuwing is voor muziekland. In de liedjes zijn verschillende muzikale stijlen te herkennen. De bas wordt verzorgd door de Sneker Jan Ottevanger en Joop Jongbloed is de slagwerker. Voor de liefhebbers van klassieke pop/folkmuziek is dit een zeer aan te raden maxisingle!  (Sneeker Nieuwsblad 2002 (Andries Nolles))

Met Om’e Noard, dat onder andere koffieconcerten geeft, hebben we te maken met typische Friesrock. Het klinkt technisch supergoed, maar heeft last van de volwassen versie van ‘Kinderen voor kinderen’-complex. Zoetige, maar toch treurigmakende onderwerpen ondersteund door een frisse, soepele en zeer professionele begeleiding. Onderwerpen zijn de liefde, het gemis van persoonlijk contact in het email tijdperk en verdrietige mevrouwen die terugdenken aan de oorlog. Inderdaad dus ‘Volwassenen voor volwassenen’, maar daar is eigenlijk helemaal niks mis mee, want wie heeft vroeger geen traantje weggepinkt bij liedjes over dode poezen en pesten (wij bijvoorbeeld, red). Om’e Noard is sentimenteel, maar mooi, goed en sprankelend als bronwater. (Freeze november 2002: St. Friesland Pop (Cecile Bol))

In produkt fan fjouwer nûmers wurdt oanlevere troch Om 'e Noard, of sa't se sels konsekwint skriuwe: Om'e Noard. In groep dy't net benaud is oan te kommen mei eigen wurk op nivo fertsjinnet respekt; ik miende Om'e Noard ek al te sjen by de nominaasjes foar de Bernlef-priis. Knappe opnames út de Face Sound studio, goede muzyk, it skaaimerk fan dizze groep. Utsjitter is it twadde nûmer mei in tekst fan Joop Boomsma. Spesjaal wol ik it prachtige slúfûntwerp fan Feiko Beckers (Famylje?) neame.(Tsjoch nijs novimber 2002)

Om 'e Noard heeft de teksten van Sûnder Dy bijgevoegd in een mooi vormgegeven boekwerkje, compleet met een korte beschrijving van de inhoud. Om 'e Noard is een Friestalige groep, die een mix van folk en pop maakt. Sünder Dy is het derde (mini)album van de groep. Het bevat 4 songs, die goed worden uitgevoerd in een bezetting van gitaren, piano, bas en drums. Pytrick Bruinsma beschikt over een warm stemgeluid, hetgeen met name duidelijk wordt in De Loft Gûlt Foar Dy, een indrukwekkend lied over de verschrikkingen van Auschwitz en Birkenau. De smaakvolle bijdragen van Hans Kerkhoven (ex-Irolt) op gitaar zijn een aparte vermelding waard. De begeleiding in Kontakt, doet
al dan niet bedoeld, afwisselend nogal aan de Doors en aan de Zombies denken. Al met al is SÛNDER DY een heel aardige plaat, waarvan je moet concluderen dat het jammer is dat er maar 4 nummers opstaan. (Popmuziekmagazine HEAVEN (Frits Barth))

Om’e Noard is een Friese folkrockband die eigen muziek en teksten laat horen. Het creatieve brein is gitarist en zanger Wim Beckers. Op de mini cd ‘Sûnder dy’ komt de band in al zijn vormen goed naar voren. Pytrick Bruinsma, de leadzangeres, heeft een mooie stem die ze in uiteenlopende nummers goed gebruikt. In ‘De loft gûlt foar dy’ – over een vrouw met een oorlogstrauma – blijkt de kracht van die stem. Teksten zijn bij Om’e Noard belangrijk. Ook de muziek, hoewel die soms wat rommelig klinkt. Maar na de vierde track – juist als het leuk begint te worden – is alles weer voorbij. (New Folk Sounds (Joop v.d. Bremen))